Laatst bijgewerkt: 14 juni 2026

Het steegje achter het huis — waar drie partijen drie verschillende eigenaren zagen

Disclaimer: Dit verhaal is gebaseerd op een echte vraag die wij via onze website ontvingen. Naam, adres en herkenbare details zijn weggelaten of aangepast om de privacy van de betrokkenen te beschermen.

Een echtpaar wil weten van wie het steegje achter hun huis is. De gemeente wijst naar de woningen verderop, de woningcorporatie zegt "openbaar gebied", en zelf denken ze dat het hún grond is. Drie partijen, drie antwoorden — en geen van drieën had een document op tafel gelegd.

Onlangs kregen we via ons contactformulier een vraag die op het eerste gezicht klein lijkt, maar waar half rijtjeshuizen-Nederland zich in zal herkennen. Achter het huis van de schrijvers loopt een steegje. Zo'n smal achterpad tussen de tuinen, zoals ze er duizenden zijn.

Het probleem begon, zoals vaker, met water. Bij hevige regen staat het steegje blank. Het water kan nergens heen — behalve hun kant op. En omdat ze net een nieuwe erfafscheiding hadden geplaatst en de boel opnieuw hadden betegeld, wilden ze het nu eindelijk goed geregeld hebben. Logische eerste stap: uitzoeken van wie dat steegje eigenlijk is. Want wie de eigenaar is, is aanspreekbaar op het wateronderhoud.

En toen werd het interessant.

Drie loketten, drie antwoorden

De gemeente zei: dat steegje hoort bij de woningen in de straat erachter — huurwoningen van een woningcorporatie. De woningcorporatie zei: nee hoor, dat is openbaar gebied, dus van de gemeente. En de bewoners zelf dachten: het is van óns — er rust immers een recht van overpad op, daarom kunnen wij er zelf zo weinig mee.

Drie partijen, drie elkaar uitsluitende antwoorden. De gemeente stuurde nog wel iets mee: een luchtfoto.

Hier moeten we even iets rechtzetten, want dit gaat vaak mis. Een luchtfoto bewijst niets over eigendom. Een luchtfoto laat zien waar de tegels liggen en waar de schuttingen staan — de feitelijke situatie. Eigendom is een juridische status, en die staat maar op één plek: in de openbare registers van het Kadaster. Niet in het systeem van de gemeente, niet in dat van de corporatie, en niet op een foto uit een vliegtuig.

Het antwoord staat in één document

Het mooie van dit soort patstellingen: ze zijn objectief te beslechten, en sneller dan de meeste mensen denken.

Elk stukje Nederland hoort bij precies één kadastraal perceel. Op de kadastrale kaart — gratis te bekijken op perceelinfo.nl/kaart — zie je of zo'n steegje bij de aangrenzende tuinen hoort of een eigen perceel is. Tip: zet de luchtfoto-laag aan, dan herken je het pad meestal direct en klik je precies het juiste perceel aan. Want een achterpad is vaak een ander perceel dan je eigen woning — soms hoort het zelfs bij een heel rijtje huizen verderop. Klik dus op het steegje zelf, niet op je huisadres.

En van elk perceel registreert het Kadaster de eigenaar. Het document Eigendomsinformatie zet die eigenaar zwart-op-wit op papier. Voor precies deze vraag bundelden we de Grens Check: voor één perceel de kadastrale kaart, de Eigendomsinformatie (met origineel Kadaster-uittreksel) én de maatvoering van de grens — in een paar minuten besteld, in één download. Bestel hem wel op het perceel van het steegje, niet op je eigen adres.

Dat ene A4'tje doet wat drie loketten niet voor elkaar kregen: het beëindigt de discussie. Is de corporatie eigenaar, dan is zíj aanspreekbaar op het water. Is het de gemeente, dan zij. En is het toch de grond van de bewoners zelf — dan weten ze dat ook, en weten ze meteen waar hun nieuwe schutting wel en niet mag staan.

En dat recht van overpad? Dat wijst twee kanten op

Nog iets dat we graag uitlichten, omdat de bewoners er zelf al goed over hadden nagedacht. Zij vermoedden dat de grond van hen was, juist vanwege het recht van overpad. Een begrijpelijke gedachte — maar hier zit nou net de valkuil.

Een recht van overpad — officieel een erfdienstbaarheid — rust altijd op grond die van iemand is. In de akte staat welk erf het "dienende erf" is (de grond waarover gelopen mag worden) en welk erf het "heersende erf" (degene die dat recht heeft). En dat wijst twee kanten op: ben jij het dienende erf, dan is de grond van jou en mag de ander er alleen overheen. Maar ben jij het heersende erf, dan is de grond juist van een ander en heb je "slechts" een looprecht. Dat je er "weinig mee kunt" voelt als een beperking — en kan net zo goed betekenen dat je niet de eigenaar bent, maar degene mét het overpad. Het bestaan van een overpad bewijst dus op zichzelf nog niet van wie de grond is. Wat het wél doet, is je naar het juiste document leiden: het antwoord staat in de leveringsakte (die iedere huiseigenaar bij de aankoop kreeg) en in de Eigendomsinformatie.

De les

Wie een grens- of eigendomsvraag heeft, hoeft niet te beginnen bij loketten, buren of luchtfoto's. Begin bij het register dat erover gaat:

  1. Zoek het pad zelf op de kadastrale kaart (gratis) — met de luchtfoto-laag aan, en klik het steegje aan in plaats van je eigen adres
  2. Bestel de Eigendomsinformatie van dát perceel — bijvoorbeeld via de Grens Check, die ook de kaart en de maatvoering meelevert, inclusief het originele Kadaster-uittreksel
  3. Lees je eigen leveringsakte na (een ánder document dan het rapport — kwijt? Een kopie vraag je op bij het Kadaster)
  4. En alleen als de exacte grenslijn op de centimeter ter discussie staat: laat de grens uitzetten door een landmeter van het Kadaster

In ons uitgebreide stappenplan Perceelgrens vaststellen: van gratis kaart tot landmeter staat de hele route, inclusief kosten, valkuilen (verjaring!) en wat je doet als partijen er dan nóg niet uitkomen.

En het water? Dat loopt voorlopig nog dezelfde kant op. Maar binnenkort weet in elk geval iedereen — gemeente, corporatie én bewoners — bij wie de dweil hoort te liggen.

Lees verder:

Dit verhaal is gebaseerd op een echte vraag via ons contactformulier; herkenbare details zijn aangepast. Dit artikel is geen juridisch advies. Voor een gratis eerste juridische oriëntatie: Juridisch Loket, 0900-8020.